سلام دوستان عزیز

چند روز پیش به دیدن دخترخاله ام رفته بودم که به تازگی فرزندی به دنیا آورده بود. مدت ها بود یک نوزاد را از  نزدیک ندیده بودم و برایم جالب بود. تقریبا در تمام مدتی که مادرم با خواهرزاده اش حرف می زد من کنار تخت کوچولوی این نوزاد نشستم و او را تماشا کردم. تماشای حرکات یک نوزاد واقعا جالب است. او هر لحظه یک جور نگاه می کند البته شاید فکر کنید که نگاهش بی معنا و خالی است ولی این طور نیست و او هم از آن چه می بیند استفاده می کند. همین دیدن هاست که صورت مادر را به او می شناساند و وقتی من بخواهم بلندش کنم جیغ می زند نه وقتی مادرش او را بغل می کند....

وقتی با انگشتم کف دستش را نوازش می کنم با چنان زوری انگشتم را می چسبد که انگار زندگی اش تهدید شده است ! و انگشت من تنها دستاویز رهایی از خطراست..! وقتی بغلش می کنم با دست های بسیار کوچکش لباس مرا می چسبد و با زبان بی زبانی و با خشمی پنهان می گوید مراقب باش مرا زمین نیندازی آدم بزرگ بی حواس...! من زندگی ام را دوست دارم..این را بفهم لطفا! و من که خوب این را می فهمم هرگز بچه غریبه ها ر ا بغل نمی کنم و در آغوش نمی گیرم چون نگاه های نگران مادرش کافی است تا اضطرابی به من وارد کند که دست هایم بلرزد و با ترس و لرز بچه را زمین بگذارم...چرا باید مادران جوان را با این جور ابراز محبت ها به بچه های نوزاد عذاب دهیم ؟ این کمال خودخواهی است...یا این عادت زشت بوسیدن بچه های نوزاد ...کار خوبی نیست چون دهان ما در انواع دود ها و الودگی ها بوده و حالا می خواهیم دهان مان را به پوست لطیف یک نوزاد بمالیم....به نظر شما کار درستی است؟!

از "یاسمن" 10 روزه دختر خاله ام چیزهای زیادی یاد گرفتم..اول این که او نشانم داد زندگی چقدر برایش مهم است....دست های او تنها چیزی هستند که برای دفاع و حفظ بقای خودش دارد و وقتی بلندش می کنی با تمام انرژی به هرچه دم دست دارد چنگ می زند تا زندگی اش را حفظ کند. ...او تا وقتی خواب نیست نگاه می کند و نگاه می کند...با این که در 10 روزگی یا یک ماهگی دیدش کامل نیست ولی از وقتی که در اختیارش است برای دیدن و شناختن خوب استفاده می کند.... ما کیلو کیلو وقت را همان طور بی حاصل هدر می دهیم...و ازکنار بهترین و جالب ترین چیزها بی تفاوت می گذریم ولی یاسمن این طور نیست. او با همان دید نصفه نیمه اش مناظر را می بلعد و مدام مشغول آموزش است....

او هیچ ملاحظه کار نیست...وقتی گرسنه اش است، جایش را خیس کرده یا از دست کسی که به زور بغلش کرده و دارد به خیال خودش به او محبت می کند کلافه شده، خیلی راحت و بدون هیچ ملاحظه و رو در بایستی دهان کوچکش را تا ته باز می کند و از ته وجودش عربده می کشد که بله به من توجه کنید !! من هستم که مهم م و باید به من برسید...و ما آدم هایی که گاهی خدا را هم بنده نیستیم می شویم اسیر و عبید یک موجود 50 سانتی متری که صدایش زنگ عجیبی دارد و تحملش اصلا اسان نیست....

می دانید از چی یاسمن کوچولو خوشم آمد...این که فقط وقتی مشکلی دارد گریه می کند و طلب کمک می کند ولی ما آدم ها گاهی اوقات هیچ مرگی نداریم و فقط برای آزار دیگران یا از زیر کار در رفتن یا هزار کلک عجیب دیگر طلب کمک می کنیم و آویزان دیگران می شویم.....گاهی هم واقعا به کمک احتیاج داریم ولی غرور مسخره مان اجازه نمی دهد از کسی کمک بخواهیم ولی نوزادان تازه متولد شده در عین خلوص اند...همه چیزشان اصل و اورجینال است( به قول کسی که می خواهد کلاس بگذارد...!! و بگوید انگلیسی بلد است....) انگار دست خط واقعی خود خداست که روی برگه ای سفید به سفیدی یک وجدان پاک و دست اول نوشته شده و هنوز لکه های عادت، محافظه کاری، خودخواهی و تکبر و غرور جایی از این ورقه و دست خط زیبای وسطش را آلوده نکرده است.....

تا توانستم از دیدن صورت معصوم و کوچکی که هیچ گناهی نداشت لذت بردم و با خودم گفتم صورت آدم و حوا هم پیش از سرپیچی از فرمان خدا حتما این شکلی بوده است.....

این بار خیلی بدحال بودم به طوری که نمی توانستم از حالت خوابیده یا نیمه نشسته روی تخت به حالت نشسته در بیایم یا راه بروم...دکتر گفته بود که اصلا نمی توانم بدون همراه بمانم...خلاصه مادر وخواهرهایم مرتب و به طور شبانه روزی پیش من بودند.

خیلی خیلی سخت گذشت..بیشتر از دفعه پیش که برای جراحی بستری شده بودم....اجازه نداشتم یعنی تمی توانستم خودم دستشوییی بروم...

حالا 80 درصد بهتر شده ام و فقط قدری دوبینی  و ضعف دارم که امیدوارم بهتر شود.

قرار شده که از این به بعد هرروز سر کار نروم بلکه سه روز بروم و سه روز دیگر در خانه کار کنم.

خلاصه خیلی سخت بود ولی گذشت و من در همه حال خدا را شکر می کردم و مدام هم شکر می کنم چون می دانم کسانی  هستند که از من خیلی حالشان بدتر است و بدتر از همه نه امکانات دارند و نه توان مالی پرداخت هزینه های درمان. به هر حال همین که این بیماری همین درمان های موقت را هم دارد جای شکر دارد.

فقط من می ترسم که دوباره دو ماه بعد عود کند و تا اثر پلاسمافرز از بین برود من دوباره بروم توی کریز.

خیلی خیلی زیاد التماس دعا

این رییس من بسیار همراه و با شعور است وچه قبل که برای ضعف و بی حالی و دوبینی غیبت می کردم و دوبار برای بستری در شریعتی و پلاسما فرز غیبت کردم خیلی با من راه آمد و برای این عمل هم یک ماه نبودم کلا....او هرروز شخصا حال مرا می پرسد و به موضوع تیموس هم علاقه زیادی پیدا کرده ومدام درباره این بیماری و ویژگی هایش و جراحی و میزان شانس بهبودی از من سوال می کند ...! من هم با دقت برایش توضیح می دهم یعنی چاره دیگری ندارم ولی به لطف خدا کارفرمای بسیار خوبی نصیبم شده که مشکل را درک می کند و واقعا با من راه می آید.بگذریم...

دوتا مطلب جالب در ایمیلم آمده که دوستی فرستاده است. برای شما تا شما هم لذت ببرید:

مرد مسنی به همراه پسر 25 ساله اش در قطار نشسته بود. در حالی که مسافران در صندلیهای خود نشسته بودند، قطار شروع به حرکت کرد.

به محض شروع حرکت قطار پسر 25 ساله که کنار پنجره نشسته بود پر از شور و هیجان شد. دستش را از پنجره بیرون برد و در حالی که هوای در حال حرکت را با لذت لمس می کرد فریاد زد: "پدر نگاه کن درختها حرکت می کنند"  مرد مسن با لبخندی هیجان پسرش را تحسین کرد. کنار مرد جوان، زوج جوانی نشسته بودند که حرفهای پدر و پسر را می شنیدند و از حرکات پسر جوان که مانند یک بچه 5 ساله رفتار می کرد، متعجب شده بودند.

ناگهان پسر دوباره فریاد زد: " پدر نگاه کن دریاچه، حیوانات و ابرها با قطار حرکت می کنند." زوج جوان پسر را با دلسوزی نگاه می کردند. باران شروع شد چند قطره روی دست مرد جوان چکید. او با لذت آن را لمس کرد و چشمهایش را بست و دوباره فریاد زد:" پدر نگاه کن باران می بارد،‌ آب روی من چکید.

زوج جوان دیگر طاقت نیاورند و از مرد مسن پرسیدند: "‌چرا شما برای مداوای پسرتان به پزشک مراجعه نمی کنید؟!"

مرد مسن گفت: " ما همین الان از بیمارستان بر می گردیم. امروز پسر من برای اولین بار در زندگی می تواند ببیند !

جالب بود نه؟!

وحالا بعدی

اگر کوسه ها،

آدم بودند !

دختر كوچولوي صاحبخانه از آقاي "كي " پرسيد:

اگر كوسه ها ادم بودند با ماهي هاي كوچولو مهربانتر ميشدند؟

آقاي كي گفت:البته ! اگر كوسه ها آدم بود ند؛

توي دريا براي ماهيهاجعبه هاي محكمي ميساختند؛

همه جور خوراكي  توي آن ميگذاشتند؛

مواظب بود ند كه هميشه پر آب باشد؛

هواي بهداشت ماهي هاي كوچولو را هم داشتند؛

براي آنكه هيچوقت دل ماهي كوچولو نگيرد؛

گاهگاه مهماني هاي بزگ بر پا ميكردند؛

چون كه گوشت ماهي شاد از ماهي دلگير لذيذتر است؛

براي ماهي ها مدرسه ميساختند؛

وبه آنها ياد ميدادند كه چه جوري به طرف دهان كوسه شنا كنند؛

درس اصلي ماهيها اخلاق بود؛

به آنها مي قبولاند ند؛

كه زيبا ترين و باشكوه ترين كار براي يك ماهي اين است كه:

خودش را در نهايت خوشوقتي تقد يم يك كوسه كند؛

به ماهي كوچولو ياد ميدادند كه چطور به كوسه ها معتقد باشند؛

وچه جوري خود را براي يك آينده زيبا مهيا كنند؛

آينده يي كه فقط از راه  اطاعت به دست مياييد.

اگر كوسه ها آدم بودند؛

در قلمروشان البته هنر هم وجود داشت؛

از دندان كوسه تصاوير زيبا ورنگارنگي مي كشيدند؛

ته دريا نمايشنامه ييروي صحنه مياوردند كه در آن ماهي كوچولو هاي قهرمان؛

شاد وشنگول به دهان كوسه ها شير جه ميرفتند؛

همراه نمايش آهنگهاي محسور كننده يي هم مينواختند كه بي اختيار؛

ماهيهاي كوچولو را به طرف دهان كوسه ها ميكشاند؛

در آنجا بي ترديد مذهبي هم وجود داشت؛

كه به ماهيها مي آموخت:

"زندگي واقعي در شكم كوسه ها آغاز ميشود"

برتولت برشت

لطف بارانی خدا را بیش از هر زمان دیگری در زندگی ام احساس کردم و از  اتاق ای.سی.ی.یو هیچی یادم نمی اید انگار نه انگار که 5 شبانه روز را در آنجا سر کرده ام.هنوز درد دارم و ضعف خیلی زیاد ولی از این که زنده ام ومی توانم با هم بنده خدا باشم خیلی خوشحالم.همیشه سالم باشید و التماس دعا در این ماه مهربان.

مطلبی که برای تان می نویسم مدت هاست ذهنم را به خودش مشغول کرده ومدت ها بود که می خواستم برای تان بنویسم ولی فرصت نمی شد.

چندی پیش پیش با دوستی صحبت می کردم.این دوست یک دختر باهوش،سالم وکوشاست که حرفه اش روزنامه نگاری است و بسیار خوش فکر وخلاق است وخواندن مقاله هایش همیشه برای من لذت بخش بوده اند.دو زبان خارجی را به خوبی صحبت می کند وزبان انگلیسی برایش مثل اسباب بازی است.خانواده خوبی هم دارد وهمه افراد خانواده اش تحصیل کرده هستند.وضع مالی بد ی هم ندارد و خانه شان در جای خوبی از شهر قرار دارد.دریکی از دانشگاه های دولتی تهران هم درس خوانده ودانش آموز مدرسه تیزهوشان تهران هم بوده است.خلاصه روی هم رفته شرایط تحصیلی ورفاهی وخانوادگی خوبی دارد.داشتم با این دوست درباره مشکلات زنان صحبت می کردیم چون قرار بود درباره این موضوع وروز زن مطلبی برای مجله مان بنویسد.یک دفعه گفت:«می دانی چیست خدا در یک مورد اصلا عدالت را رعایت نکرده واگر همه عالم وآدم قبول کنند که خدا عادل مطلق است من قبول ندارم چون در یک مورد حسابی بی عدالتی کرده است.من با تعجب گفتم میتوانی بیشتر توضیح بدهی؟(وعین حرف های او را برای شما می آورم)

او با ناراحتی واندوه عجیبی گفت: «ببین زندگی مردها چقدر راحت تر است...ما تا وقتی که بالغ نشده ایم وبه دوران بلوغ  نرسیده ایم راحت ومثل آنها زندگی میکنیم برای همین است که درس دخترها دردوره دبستان از پسرها بهتر است ولی به محض این که بلوغ مان  شروع می  شود با دردهای پریود وکثافت کاری های ناشی از آن دست به گریبان می شویم و مجبور می شویم چادر سر کنیم وخودمان را از نا محرم بپوشانیم آزادی مان سلب م شود وبه خاطر دردها وناراحتی ای ناشی از بلوغ وپریود ماهانه تحت فشار عصبی قرار می  گیریم.خیلی ار ماها درس مان افت می کند ودچار مشکلات روحی می شویم و سر از روان پزشک درمی آوریم.....بزرگتر که می وشویم می فهمیم که در دنیای ناامنی زندگی می کنیم که برای دختر ها وزنان بسیار ناامن است....بیش از 90 درصد تجاوزات جنسی به زنان صورت می گیرد...آدرم ربایی ها قربانی هایش زنان هستند و در طلاق ها اکثر اوقات زنان هستند که مغبون می شوند...

هرروز که صفحه حوادث را ازبازکنی حداقل یک خبر می بینی که قربانی اش زن بوده است .حتی مشکلات جسمی زنان هم بیشتر است.دستگاه تناسلی زنان مایه دردسر است وتا زمانی که پریود می شوند وعادت ماهانه شان تمام نشده هر ماه باید درد مزخرفی را تحمل کنند ویک هفته کثافت کاری های ناشی از آن را تمیز کنند وقتی هم که یائسه می شوند تازه گرگرفتگی وپوکی استخوان و آرتروز وهزار درد ومرض دیگر انتظارشان را می کشد....این ها مشکلاتی هستند که خلقت مان به ما تحمیل کرده است وبگذریم از مشکلات وبی عدالتی های اجتماعی که از بدو شروع خلقت انسان علیه زنان وجود داشته است.تازه بیشتر صفات بد را هم به زنان نسبت می دهند ومی گویند زنان حسود هستند وهرچی فتنه در دنیا هست زیر سر زنان است... هیچ کس کاستی های مردان را جرم نمی داند ولی انگار زنان به ذات مایه دردسرند......

او این حرف ها را گفت ومن هرچه فکر کردم نتوانستم جواب خوبی برایش پیدا کنم وقدری از اندوهش بکاهم وبه او امید دهم....در آخر هم گفت کاش من پسر بودم وهیچ وقت این جنسیت آسیب پذیری که خدا هم در موردش بی عدالتی کرده را نداشتم.......

البته ناگفته نماند که این دختر اولین فرد مونثی نیست که  دیده ام واین جور عقیده دارد....نمی دانم شما بگویید....از همه شما متشکرم

راستی این پسره با سر اوباما چی کار داره؟!

از هنر عکاسی لذت بردید؟

هنرنمایی سربازان نیروهای ویژه بلاروس در جریان نمایشگاه نظامی "میلکس 2009"

 

باورش مشکله نه؟!

بعضی مخلوقات وقتی کوچکتر میشن ترسناکتر میشن...

 چیزی که شبیه ابزار ساده "خیره کردن" در فتوشاپ هست در حقیقت پله های موزه هنر فیلادلفیاست، که عابران رو می ترسونه

تصور کنیم وقتی در یک قایق سرعتی در حال حرکت هستی، مسیح از تو می خواد که روی آب راه بری، ایده خوبیه به شرطی اول سرعتت رو کم کنی، حداقل به خاطر امنیت بقیه قایقرانها!
این تصویریه که درست لحظه ای قبل از افتادن با سرعتی بیش از حد بشر به داخل آب از این راننده بدبخت گرفته شده.

خیلی معذرت می خواهم که این چند وقت نبودم.در بیمارستان بستری بودم.بیمارستان شریعتی بخش مغز واعصاب.۶ روز بستری بودم وسه جلسه پلاسما فرز شدم که یک درمان است برای بیماری میاستنی گراو.الان خوشبختانه خیلی خیلی بهترم وقول می دهم که به همه شما دوستان خوب و مهربان دوباره سر بزنم وبرایتان پرحرفی کنم.دلم برای اینترنت وبلاگفا خیلی تنگ شده بود ووقتی آمدم ودیدم که این قدر به فکر من بودید خیلی دلگرم شدم.

این درمان خیلی به من کمک کرد.پلاسمافرزیس شبیه به دیالیز است فقط در این درمان پلاسمای خون عوض می شود تا آنتی بادی های مضر با آلبومین جدید وسالم تعویض شوند تا علایم بیماری تخفیف پیدا کند.شکر خدا الان خیلی بهترم واصلا احساس تنگی نفس ندارم ومی توانم بدون خستگی از پله ها بالا بروم.ازهمه شما که برایم دعا کردید خیلی ممنونم.همیشه شاد وسالم وبدون نیاز به بیمارستان باشید.